Now Reading
Μαμά ένα χρόνο και κάτι.

Μαμά ένα χρόνο και κάτι.

Μαμά εδώ και ένα χρόνο και κάτι.
Κανείς δε σε ενημερώνει, κανείς δε σε προετοιμάζει. Κανείς δε σε προειδοποιεί.
Κάτι σου λένε απ’έξω απ’έξω, αλλά κανείς δε θέλει να χρωματίσει τη μητρότητα με γκρίζα χρώματα. Εαν τη βλέπει και έτσι.
Μαμά ένα χρόνο και κάτι.
Χωρίς βοήθεια, χωρίς γκουβερνάντα, χωρίς βρεφονηπιακό.
Τον πρώτο μήνα δε νιώθεις το σώμα σου από την κούραση.
Κυκλοφορείς στο σπίτι σαν τα ζόμπι του walking dead, σκοντάφτεις πάνω σε καναπέδες και ανθρώπους, ψάχνοντας να ξυπνήσεις από το όνειρο και να επανέλθεις στην προηγούμενη ζωή σου.
Το δεύτερο μήνα περιμένεις με μανία να περάσουν αυτές οι 40 μέρες που σου υποσχέθηκαν, για να ανακαλύψεις πως τίποτα δε θα γίνει πιο εύκολο.
Μετά τους πέντε μήνες το ξέρεις πως η ζωή σου δε θα είναι ποτέ πια η ίδια.
Δεν το έχεις χωνέψει όμως. Δεν το έχεις αποδεχτεί.
Όταν περνάνε οι έξι μήνες, νιώθεις ένα βουνό πάνω σου γιατί πρέπει να μαγειρεύεις κάθε μέρα, και πρέπει πάντα να είσαι προετοιμασμένη.

Η μάνα βιώνει κάθε άλμα ανάπτυξης του μωρού, σα να είναι και δικό της.
Γιατί κάθε αλλαγή στη ζωή του, είναι μια μεγάλη αλλαγή και για τη δική της ζωή.

Αγχώνεσαι γιατί δεν έφαγε. Μετράς τις μπουκιές. Μέσα σου νιώθεις έναν ασταμάτητο σεισμό, μια αναταραχή που δε σε αφήνει να ηρεμήσεις.
Μόλις πάψεις να θηλάζεις, γκρεμίζεται κάτι μέσα σου.
Βιώνεις τον αποχωρισμό που δεν ήθελες ποτέ να δώσεις ή να λάβεις από κανέναν.
Μια μέρα κοιτάς το σώμα σου στον καθρέφτη, και νιώθεις ανάμικτες γεύσεις.
Από τη μία το ευγνωμονείς για όλα όσα άντεξε και σου έδωσε όλον αυτόν τον καιρό.
Όλη την υποστήριξη που έζησες μαζί του.
Είναι όλα όσα έχεις. Αυτό το απίστευτο σώμα.
Από την άλλη.. θα έλεγα πως δεν το αναγνωρίζεις. Είναι ένα άλλο σώμα.
Αλλά όχι. Το παίρνω πίσω. Γιατί αυτό είναι. Αυτό το σώμα που σου απέδειξε πόσο δυνατή είσαι και κατάφερες να είσαι εδώ. Δυνατή και έτοιμη να αντέξεις όλα όσα ήρθαν και θα έρθουν. Απλά φέρει πάνω του τα σημάδια της προσπάθειας.
Μπορεί να μην είναι το καλλίγραμμο και ευκίνητο σώμα που θυμάσαι, έχετε αλλάξει και οι δύο πολύ πια.
Αλλά το αγαπάς και το σέβεσαι. Το αγκαλιάζεις.
Μετά από ένα χρόνο, όταν το μωρό παύει να είναι βρέφος και κάνει τα πρώτα ανεξάρτητα βήματα, παίρνεις μια ανάσα.
Δεν ξέρεις αν θα λαχανιάσεις ή αν η ανάσα είναι αυτή η βαθιά της ανακούφισης,
αλλά τουλάχιστον προσωρινά νιώθεις μια σιωπή, μια μικρή ηρεμία,
πριν την καταιγίδα ή πριν το καλοκαίρι.
Όταν κοιμηθείς για πρώτη φορά όλο το βράδυ, ξαφνιάζεσαι…
Δε θέλεις να μοιραστείς τον ενθουσιασμό σου, μήπως και το χάσεις.
Βυθισμένη στο άγχος του πρώτου παιδιού, της πρωτόγνωρης εμπειρίας, χάνεις τη χαρά και την απόλαυση.
Σήμερα μόλις, μετά από ένα χρόνο και κάτι, παίρνω αγκαλιά αυτόν τον υπέροχο εξερευνητή και νιώθω πως δεν είμαστε ένα. Είμαστε δύο, έχει κοπεί ο ομφάλιος λώρος εδώ και ένα χρόνο και κάτι. Το συνειδητοποιώ τώρα, μετά από ένα χρόνο και κάτι.
Είναι ένας μικρός ανεξάρτητος άνθρωπος. Που μας έχει απόλυτη ανάγκη. Με σεβασμό του δίνω ο,τι χρειάζεται, και λίγο χώρο ακόμη. Και γνωρίζω, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, πως θα είμαι πάντα δίπλα του γιατί αυθόρμητα και εντελώς φυσικά, χωρίς πολλά πολλά, είναι ο,τι αγάπησα περισσότερο και ο,τι πολυτιμότερο μπορεί να υπάρξει σε όλη μου την ύπαρξη.
Είμαι μαμά ένα χρόνο και κάτι.
Δεν ξέρω τί έρχεται. Κανείς δε με ενημέρωσε, κανείς δε με προετοίμασε. Κανείς δε με προειδοποίησε.
Αυτή τη φορά όμως, θα το απολαύσω. Ο,τι κι αν έρθει.

What's Your Reaction?
Excited
0
Happy
1
In Love
3
Not Sure
0
Silly
0
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 Yoginimama Powered by e-iT

Scroll To Top